Χρόνια ξένοιαστα

Ξένοιαστα γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είχα να δουλέψω για να ζήσω. Γιατί έτσι κι αλλιώς στρουθοκαμήλιζα για το πως τα έβγαζε πέρα ο πατέρας μου να πληρώνει για όλους μας. Ξένοιαστα γιατί ξύπνησε η εφηβεία κι εγώ έπρεπε να είμαι σοβαρή, ως κόρη από σπίτι. ΄Αλλα όμως γύρευε το μυαλό, η καρδιά.
Μιλάω για τότε που στο καινούργιο διαμέρισμα το μικρό βολευτήκαμε κι απολαμβάναμε το παρκέ διαρκείας. Τότε που πήγα Α γυμνασίου με μαύρη ποδιά με πιέτες, άσπρο γιακά που τον ράβαμε για να μην τον βγάζουμε στο δρόμο, κεντημένο μόνιμο σήμα του σχολείου στην αριστερή τσεπούλα στο στήθος πάνω και με σοσόνια επίσης λευκά. Και μια τριχάρα στα πόδια που δεν μ άφηνε να ξυρίσω ο... αδελφός μου!
Μιλάω για τότε που το σχολείο ήταν μόνο θηλέων και λειτουργούσε 3 μέρες πρωί 3 μέρες απόγευμα. Τι απόλαυση να σχολάς απόγευμα! Μαζεύονταν οι "γαμπροί" να μας παίρνουν στο κατόπι και να προσπαθούν να κάνουν σχέση. Γίναν πολλά ζευγαράκια τότε. Ζευγαράκια που στις αρχές συνόδευαν ως το σπίτι, σιγά-σιγά όμως ξεμοναχιάζονταν στους γύρω λοφίσκους και γαία πυρί μιχθήτω!
΄Ελεγα κατά κανόνα όχι σ εκείνα τ αγόρια. Τα εύρισκα μικρά και άχαρα. Στους μεγαλύτερους έπεφτε το μάτι μου και φαίνεται πως κι εγώ τους τραβούσα.

Ο καιρός που περνά και χάνεται

Αύριο πρωί-πρωί παμε για μια μικροεπέμβαση. Θα μου βγάλουν ένα μικρό ινομύωμα κι ένα πολύποδα από τη μήτρα. Δουλειά ρουτίνας για το γιατρό. Καμιά ένοια δεν έχω. Πριν μέρες φοβόμουν την πιθανή νάρκωση. Μη τυχόν και δεν ξυπνήσω χωρίς νάχω προλάβει να πω όσα θέλω σ όσους θέλω. ΄Ηθελα να γράψω σε χαρτί που να δώσουν τα ρούχα μου. Τελικώς ούτε νάρκωση ολική κάνουν. Μιά ένεση μόνο που σε κάνει σε κατάσταση μέθης. Καλό!
Μ αυτές τις σκέψεις θυμήθηκα πόσα χαρτάκια βρήκαμε όταν πέθανε η μαμά μου. ΄Οχι το τάδε ρούχο εκεί, όχι στην τάδε αλλά μόνο στην αποτέτοια. Τίποτα απ αυτά δεν έγιναν γιατί η αποτέτοια είχε πάθει εγκεφαλικό πριν τη μαμά μου.
Σκέπτομαι τώρα πως πολύ καιρό έχω να πάω στο νεκροταφείο. Όποτε πάω κοιτάω τη φωτογραφία της και της λέω τα καθημερινά. Δεν ξέρω γιατί παραλογίζομαι έτσι εκείνη τη στιγμή. Νομίζω γιατί τον τελευταίο χρόνο που την έβλεπα μόνο τέτοια λέγαμε και τι παίζει η τηλεόραση. ΄Ηθελα πολύ να τάχω βρει μαζί της με την ένοια να έχει κατανοήσει τα παράπονά μου κι εγώ τη δική της συμπεριφορά και να πηγαίναμε παρακάτω. Όμως το μόνο πούγινε είναι να σταματήσω να της λέω ουσιώδη πράγματα. Είναι μεγάλη λέγαμε και δεν αντέχει τις σκέψεις που μας βασανίζουν. Μπορεί.

Ξεκίνησα αυτό το blog για να πω την ιστορία απ το "σεράι" και βλέπω τώρα στην τηλεόραση το 10 του Καραγάτση και πόσο όμοιες καταστάσεις εκτυλίσσονται. Φαίνεται πως εκείνη την εποχή όλοι κάπως έτσι ζούσαμε. Στο ενοικιοστάσιο και σε πολυκατοικίες 2όροφες που ανα 2 ή και 1 δωμάτιο έμενε άλλη οικογένεια με κοινόχρηστη κουζίνα και τουαλέτα. Για μπάνιο δεν συζητάμε. Σκάφη μέσα στο δωμάτιο και νερό ζεσταμένο στη γκαζιέρα όπως είπαμε.

Κουράστηκα δυο μέρες χωρίς φαγητό και χωρίς νερό. Το έκανα και την περασμένη εβδομάδα που προετοιμαζόταν η αγάπη μου για κολονοσκόπηση, το κάνω τώρα για δική μου προετοιμασία. Κόλλησε το στόμα μου θέλω πολύ λίγο νεράκι. Ο γιατρός μου λέει πως το νερό ταίζει τους μύκητες του εντέρου και γίνεται τοξίνωση. Θέλει μόνο λίγο να πίνει κανείς και όταν είναι για εξετάσεις τέτοιες καθόλου. Θα μου χαλάσει το δέρμα στο πρόσωπο. Θα αφυδατωθώ!

Και περνά ο καιρός και χάνεται πράγματι. Μένω ασάλευτη ώρες μπροστά απ το χαζοκούτι σαν εθισμένη στην εικόνα που δε λέει κάτι σημαντικό. Χάνω χρόνο απο εμένα. Το βράδυ σαν ξαπλώνω νοιώθω ηλίθια που τα είδα και που δεν αντιδρώ. Οι ειδήσεις με κάνουν σμπαράλια. Δεν αντέχω άλλο τον τόσο εξευτελισμό μας διεθνώς.

Και τι έγινε;

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος σχεδόν. Πολλοί πήγαν κι ήρθαν και άλλοι χάθηκαν οριστικά. Η ξαδέλφη μου, η συνομήλικη, που από όλες τις συγγενείς και φίλες ήταν το καλύτερο πλάσμα, έφυγε εξαιτίας ενός καθολικού και επίπονου καρκίνου. Στο τέλος τάχασε κιόλας. Ευτυχώς. Γιατί πόσο δράμα είναι να αναγνωρίζεις τους πάντες γύρω σου, να νιώθεις ότι φεύγεις κι οι άλλοι μ ένα καφέ της παρηγοριάς να συνέρχονται και να συνεχίζουν. Κι έπειτα λες: έτσι ειναι η ζωή. Σ κ α τ ά. Δεν είναι κι ούτε πρέπει να είναι έτσι η ζωή.
Κοίτα να δεις ο μήνας έχει 7.02.08 κι εγώ πάλι με το λαβύρινθο καταπιάνομαι. ΄Οχι θα αδιαφορήσω. Ναι υπάρχει με βασανίζει κυρίως όταν ξαπλώνω αλλά τον έχω γραμμένο.
Σ ένα μήνα, σ ένα χρόνο, πόσα πράγματα γίνανανε; Σωρό. ΄Αλλα άξια κι άλλα ανάξια κουβέντας.
Γνωρίστηκα με νέα παρέα από μαγειρική ιστοσελίδα. Γούστο έχει. Τι ακριβώς έχει γούστο; Το γεγονός πως ενώ έχω τόσο μεγαλώσει, μπορώ να σχετίζομαι με νέους και νεότερους ανθρώπους και να αισθάντομαι φιλικά. ΄Ισως πέφτω έξω, ίσως δεν πρέπει να ξανίγομαι. Κι όμως είναι τόσο καλοπροαίρετοι όλοι που αναρωτιέμαι πόσο έξω μπορεί να πέφτω.
Πρόσφατα έφτιαξα και μια πίτα αγιοβασιλιάτικη και κόψαμε σε μαγαζί. Τι φασαρία Χριστέ μου! Σε λίγο δεν θα μας δίνουν αίθουσσα. Μόλις θα λέμε τ όνομα του "συλλόγου" θα λένε "δυστυχώς... δεν έχουμε για τόσα άτομα". Κέρδισα το φλουρί κιόλας. Ευτυχώς που δεν έκοβα εγώ την πίτα.
Τα βάσανα όμως και τα βασανάκια δεν λιγοστεύουν με μια διασκεδαστική βραδιά. Ο κανακάρης μου ο λατρεμένος, περνά φάση δύσκολη. ΄Εχει καθυστερήσει με τις σπουδές του, βλέπει να προχωρούν τελειώμένοι και μικρότεροί του και ειναι ψυχολογικά μια πάνω μια κάτω. Κανείς μας δεν μπορεί να τον βοηθήσει. Ούτε η αγάπη του η μοναδική. ΄Εχει ένα τρόπο αυτό το παλληκάρι να σε κολλάει στον τοίχο και να πιστεύεις κι εσύ ακόμα ότι έχει δίκιο κι όταν κατά βάθος διαφωνείς. Σε καλό του!
Ο αγαπημένος μου και μοναδικός, αριστοκράτης σύντροφός μου, στεναχωριέται μ όλα αυτά. Κι εγώ σαν Σκάρλετε Ο Χάρα, στρουθοκαμηλίζω και πιπιλάω "αύριο είναι μια άλλη μέρα". Πως αντέχει αυτός ο άνθρωπος και δε μας φτήνει; Πως αντέχει όλα τα χρόνια τόσα βάσανα, προσβολές; Είτε είναι πολύ μεγάλος ΄Ανθρωπος είτε πολύ δυνατός χαρακτήρας, είτε απλώς μας αγαπάει πάααααρα πολύ. Θέλω πολλές φορές να του φωνάξω πόσο τον αγαπώ και καθώς μου αντιγυρίζει το περίφημο "και γιατί δε μου το δείχνεις" καταρακώνομαι. Δε ξέρω τι να πω. Φοβάμαι πως αυτό που δεν θέλω να μου κάνουν οι άλλοι, να με θεωρούν δηλαδή δεδομένη, το κάνω εγώ σ αυτόν, τον μόνο άνθρωπο που δεν θέλω να δείξω κάτι τέτοιο. Τρέμω στην ιδέα ότι δεν θα προλάβω να του πω όσα αισθάνομαι και εξακολουθώ να παρακαλώ να φύγω πρώτη...
΄Ολα μακραίνουν με τον καιρό, όλα μικραίνουν. Ο αγαπημένος μου συγγραφές Κώστας Χατζής τόγραψε κάποτε και πόσο δίκιο είχε. ΄Ενα χρόνο τώρα και νομίζω πως ακόμα είναι χτες. Με τον αδελφό μου μιλάμε τυπικά σαν καλοί συγκάτοικοι όταν υπάρχει λόγος. Το χειρότερο είναι πως δεν μου λείπει. Μου λείπει μόνο το χέσιμο που δεν τουχω κάνει ακόμα. Και στη γυναίκα του και στα παιδιά του. Προφανώς με βασανίζει για να επανέρχομαι. Αλλά μόνο το χέσιμο. Δεν θέλω με τίποτα να επανασυνδεθώ. Δεν έχει νόημα καθώς δεν υπάρχει αλλαγή στους χαρακτήρες, άρα και στις συμπεριφορές.

Η Νινίτσα που έλεγα, μεγάλωσε, βάρυνε, νιώθει τελευτήν του βίου πλησιάζουσα και προσπαθεί η έρημη να ευχαριστηθεί όσο περισσότερο γίνεται την μονάκριβή της και τα εγγόνια της. Τα εγγόνια της όμως απολαμβάνουν τους έρωτές τους και η μονάκριβη αφενός τα παιδιά της αφετέρου την αγωνία της για επιβίωση κι από πλευράς ασθενείας κι από πλευράς οικονομικής. Συχνά, λοιπόν, η Νινίτσα μου είναι βάρος και μετά δακρύζουμε όλοι/όλες παρέα με τη γαϊδουριά μας.

Ο φίλος μου ο Θανάσης, πάει, πέρασε κι αυτός στην αιωνιότητα. Μακάρι νάξερε κανείς πως θάβρισκε τ αγαπημένα του πρόσωπα. ΄Ετσι, αρρώστησε. Πολύ όμως. ΄Ηθελε τόσο πολύ να πεθάνει που λες και χέρι βοηθείας τούστειλε αρρώστιες, ψυχικές και σωματικές και σωσμό δεν είχε. Τι να πεις. Στα 40 φάγαμε και γελάσαμε που μας έλειπε. Τόσο κουφά αυτά τα τραπεζώματα εις μνήμην...

Εμείς, συνεχίζουμε. Το κρασάκι μας, τις παρέες μας και τα χαζά αστεία μας. Μιλάμε και σοβαρά για τα άλυτα ζητήματα του τόπου. ΄Οπως π.χ. μια καλή ηγεσία. ΄Ενα καλό μοίρασμα ρόλων και αποφάσεων. Από το ένα παρατράγουδο στο άλλο. Λίγο ακόμα και της Πάνια τα παρατράγουδα θάναι ευκολότερα και πιο ήπια να τα παρακολουθεί κανείς.
Η χώρα του γελοίου, του γέλιου και του φοίνικου (του πτηνού ντε). Εκ της τέφρας της. Πως και δε μας σβήνουν απ το χάρτη! Ας είναι καλά η ακρόπολη που στέκει και μας ξελασπώνει.
"Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο τουλάχιστον, προσπάθησε όσο μπορεις:Μην την εξευτελίζεις..." Κι ομως την ξευτιλίζουμε στιγμή τη στιγμή.
Εύχομαι να μπορώ να γράφω συχνότερα. Να γράφω χωρίς να έχω πιεί και να μιλάω για άνοιξες και λουλούδια. Μα του κάκου...