Χρόνια τώρα, καθώς μεγάλωσα ανάμεσα σε άλλα 4 μέλη, έμαθα ν αντέχω του καθενός τη διάθεση, τα γούστα, τα κέφια γενικώς. Λέω αντέχω γιατί όσο περνούσαν τα χρόνια, κατάλαβα πως δεν είχα μάθε να ζω μ αυτά. Απλώς τα άντεχα.
΄Ετσι, λοιπόν, έφτασα στον κορεσμό της αντοχής. Η "διάγνωση" ξεκίνησε όταν διαπίστωσα πως οι γύρω μου θεωρούσαν δεδομένη τη συμπεριφορά της ανοχής/αντοχής. Πριν το πάρω χαμπάρι, δεν καταλάβαινα γιατί είχα άτυχες συμπεριφορές και εκδηλώσεις απ τους γύρω.
Είναι πολύ απλό: συνέβαινε κάθε φορά που είχα αντίρρηση στις απόψεις και τα γούστα τους.
΄Αρχισα να βάζω στο μυαλό μου ότι πρέπει ν αλλάξει αυτό. Πάντα μου παίρνει χρόνο να φτάσω στην οριστική απόφαση.Την παίρνω όμως και τότε τίποτα δε με γυρίζει πίσω. Με αφάνταση σκληρότητα αδιαφορώ για οτιδήποτε συμβαίνει σ αυτόν που πλέον μου παράκατσε στο σβέρκο.
Φορές, χρόνια ολόκληρα περίμενα την κατανόηση πως ότι κάνω το προσφέρω απο καρδιάς και με κέφι και δεν περιμένω ανταλλάγματα. Περιμένω όμως τουλάχιστον ευγενική συμπεριφορά.
Πόσο όμως αντέχω να περιμένω; Πρέπει να περιμένω; Γιατί να περιμένω;
Ξέρω είναι φορές που ανοίγεις τα μάτια κι αφού δεις βάζεις τα χέρια και τα ξανακλείνεις. Δεν πρέπει να βλέπεις. Αν όμως έχεις δει μια φορά, πόσο αντέχεις στο σκοτάδι;
