Ήρθαν και τα χειρότερα!
Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από την προηγούμενη ανάρτηση. Στο μεταξύ θυμάμαι πως κάπου έγραψα πως είτε πολλά βάσανα έχω για να γράψω, είτε πολύ χαρά.
Δεν ξέρω αν θα γράψω για τη χαρά, θα γράψω όμως όσο μπορώ πιο περιληπτικά όσα έχουν γίνει στο μεταξύ διάστημα.
Τα νέα της Ελλάδας είναι από καιρό χαλασμένα. Οι κυβερνήσεις μόνο τις καρέκλες τους φροντίζουν και βεβαίως τις υποχρεώσεις, που έχουν αναλάβει με την ψηφοθηρία... Έτσι, τα μνημόνια πολλαπλασιάστηκαν και χειροτέρεψε η ζωή όλων μας.
Το 2014 νομίζω κάναμε τις τελευταίες μας διακοπές και δεν θυμάμαι πλέον που. Ευτυχώς παραμονές πρωτοχρονιάς κάναμε ταξίδι με την Κ και τον Γ. Έτσι, μάζεψα νέες εικόνες για τις πιο κρύες ψυχολογικά μέρες και νύχτες. Το 2015 κατάλαβα να περνάει δύσκολα. Όχι μόνο για τα οικονομικά μας και όλου του κόσμου, αλλά και γιατί ο Ν αρρώστησε το Πάσχα. Αυτό μας έφερε τέλη Μάϊου στο νοσοκομείο κι από κει μας πήρε η κάτω βόλτα... Χειρουργήθηκε τον Ιούλιο για ca παχέος εντέρου. Το έβγαλε όλο και νομίσαμε ότι ησύχασε. Νομίσαμε είπα. Για διάβασε παρακάτω...
Ψυχολογικά λέμε ότι καταφέραμε να είμαστε φυσιολογικοί. Πήγαμε και στο ανοικτό θεραπευτήριο να πούμε τον πόνο μας. Η Τίνα κι η Ειρήνη σχεδόν απορούν κάθε φορά με όσα ακούνε.
Το γεγονός της παρά φύσιν έδρας στεναχώρησε πολύ τον Ν. Πέρασαν 4 μήνες κι έγινε νέα επέμβαση σύγκλισης. Τι έχουμε τότε: Εσωτερικό σακουλάκι (jpouch), στο οποίο έχει ενωθεί το λεπτό έντερο με τον πρωκτό για να γίνεται φυσιολογικά - λέμε τώρα - η λειτουργία του πεπτικού. Είδαμε βεβαίως και ογκολόγο. Σύστησε χημειοθεραπεία. Την αρνήθηκε ο Ν με την κρυφή σύμφωνη γνώμη μου. Μιλήσαμε βεβαίως και με τον γνωστό παθολόγο μας που κι αυτός είπε όχι. Συμφωνήσαμε, λοιπόν, να εξετάζεται κάθε τρεις μήνες για να ελέγχουμε την κατάσταση και να επέμβουμε εγκαίρως. (είδες πληθυντικό; είναι η τακτική ομιλίας των γιατρών). Το πρώτο τρίμηνο μας βγήκε καλό. Το δεύτερο όμως μας τίναξε στον αέρα. Είναι αλήθεια πως ελπίζαμε σε καλύτερες μέρες.
Που βρισκόμαστε τώρα: Κάνει κάθε τρεις εβδομάδες χημειοθεραπεία με ορό στο νοσοκομείο και καθημερινά συνεχώς με χάπια στο σπίτι. Κι έτσι, άρχισαν οι διάρροιες!!!
Δεν ξέρω που θα φτάσει και πως θα προχωρήσει. Παρακαλώ νύχτα και μέρα να αποδώσουν οι χημειοθεραπείες και κάποια στιγμή να συνέλθει.
Βεβαίως αν πω σε κάποιον 50άρη ότι ο Ν είναι 76 θα πει α, μεγάλος είναι, αλλά για μας που έχουμε ζήσει μαζί 39 χρόνια και που μεγαλώσαμε μαζί, είναι πάντα διαφορετικά κι οι ηλικίες μας δεν μας πιάνουν. Και ποιος άλλωστε πιστεύει πως πρέπει ένας καιάδας στον καθένα μας μετά από κάποια ηλικία;
posted by Missirlu at 4:03 AM
|
0 comments
