Λαβύρινθος
Απίστευτο! Τόσο πολύ καιρό έχω να γράψω που είδα κι έπαθα να συνδεθώ.
Το μαρτύριο του παλιού λαβύρινθου κτύπησε πάλι. Η παραζάλη είναι ανυπόφορη. Το στομάχι μου χάλασε πολύ και ξυπνούν όλοι οι λαβύρινθοι της ζωής μου.
Μετά το "Σεράι" η ζωή συνεχίστηκε σε διπλοκατοικία κάπου κοντά στο παλιό Σεράι/σπίτι.Μέναμε στο κάτω κι η μάνα μου έφτιαξε ένα θαυμαστό κήπο στο πίσω μέρος που υπήρχε αυλή. ΄Οταν τα παραθύρια του δρόμου ήσαν ανοιχτά, σταματούσε ο κόσμος να θαυμάσει της τριανταφυλλιές της. Ποικιλία Χούβερ παρακαλώ. Αυτά ήταν δικά της όλα.΄Εσκαψε, ξέθαψε σκελετούς από γατιά πούθαβε η προηγούμενη ένοικος και μετά έβαλε φρέσκο χώμα και φύτεψε απο τριανταφυλλιές και ντάλιες μέχρι και ραπανάκια για την όρεξη.
Το σπίτι αυτό δεν ζεσταινόταν με τίποτα. Είχε ένα κεντρικό χώλ και γύρω του 4 δωμάτια, στο βάθος την κουζίνα με μόνιμη σκάλα για το πατάρι που χωρούσα να περπατάω όρθια (στα 8 μου μέχρι τα 12). Καθώς δεν υπήρχε θέρμανση πήραμε μια σόμπα που έκαιγε κώκ. Τ αγοράζαμε κάπου κοντά με το τσουβάλι, ανάβαμε τη σόμπα και καθόμασταν γύρω της καθόσον όλα τ άλλα δωμάτια ήταν ψυγείο. Βέβαια ο βραδινός ύπνος ήταν δύσκολος. Πολύ.Τα δωμάτια κρύα και εν μέρει υγρά. Απόλαυση ήταν η τεράστια μπανιέρα κι ο σφυρήλατος θερμοσίφωνας υγραερίου. Απ το μπάνιο μας πέρασαν τα ξαδέλφια μου που δεν πλένονταν συχνά λόγω σκάφης στο σπίτι σου. Μετά χαζεύαμε τη βρωμιά που είχαν αφήσει "γιρλάντα" στη μπανιέρα. Τι χρόνια!
Η μάνα μου έκανε πολλές δουλειές που δεν είχε κάνει παλιότερα καθόσον το σπίτι ήταν μεγαλύτερο και το παρκέ δύσκολη υπόθεση. Ευτυχώς βοηθούσε ο μεγάλος μου αδελφός πούχε νεύρο και δύναμη στο τρίψιμο. Σύντομα βγήκε η δισκοπάθεια στη φόρα κι η μάνα πιάστηκε κι έμεινε ξάπλα πολλές μέρες. Τότε άρχισε να δημιουργείται η ιδέα της μετακόμισης. Τότε ήταν που η ιδιοκτήτρια της διπλοκατοικίας απογοητεύτηκε γιατί φεύγαμε κι είπε το περίφημο "υπάρχει και Θεός¨. Προφανώς να μας τιμωρήσει που αλλάζαμε σπίτι. Η καημένη πέθανε πριν μερικά χρόνια από καρκίνο χάλια.
Στο μεταξύ, πάνω από μας μείναν καλοί συγκάτοικοι, περάσαμε ωραία χρόνια.Παιδικά μοναχικά εγώ γιατί απομακρύνθηκα απ την παλιά γειτονιά πούχα τις φίλες μου. Εκεί όμως γίναν αντράκια τ αδέλφια μου. Γκομένιασαν κάμποσες φορές, κάναμε το πρώτο πάρτυ μας με σβηστά φώτα.
Μετακομίσαμε όμως και πήγαμε στο πρώτο διαμέρισμα πολυκατοικίας για μας. Μικρότερο, στενάχωρο μ ένα μπαλκόνι μικρό που το μικρύναμε κιάλλο απ τις πολλές γλάστρες για να μη στερήσουμε απ τη μάνα μου τα φυτά της. Απολαύσαμε όμως το παρκέ διαρκείας!
Τότε, σ εκείνο το διαμέρισμα, ντύθηκα με μαύρη σχολική ποδιά γυμνασίου. Δίναμε κι εξετάσεις τότε για να περάσουμε στο γυμνάσιο. Απο εκεί ξεκινά μια άλλη ζωή. Κι άλλος λαβύρινθος.
posted by Missirlu at 12:26 PM
|
0 comments
