Πονάει...

...που δεν ξέρω απ την αρχή το πως και τι γίνεται. Δε μιλάω για τα διαδικαστικά μιας επέμβασης. Μιλάω για το μετά απ αυτήν.
...που δεν είμαστε όλοι μαζί
...που δεν ξέρω αν πρόλαβα να τα πω όλα
...που γράφω όλα αυτά ψύχραιμα

Αισθάνομαι σαμπως ναχω βγει απο το κορμί μου και βλέπω από ψηλά όσα γίνονται. Διαβάζω πως τα καταφέρνει το "Τιγράκι" 4 ετών και ντρέπομαι να παραπονεθώ.
Η μάνα μου έλεγε πάντα πως ο πόνος του καθενός είναι μοναδικός. Και στα 90+ όταν πονούσε είχε μοναδικότητα. Νιώθω συμβιβασμένη και δεν ξέρω αν αυτό βοηθάει στην ανάσταση ή στην κατάληξη.
Κάνω προσπάθεια να γράψω γιατί οι σκέψεις μου είναι θολές.

Κεραυνός εν αιθρία

Κοινότυπος τίτλος το ξέρω. ΄Οσο κοινό ειναι κι αυτό που μούρθε. Καρκίνος! Ξαφνικά μετά από κάποια εξέταση η βιοψία τόβγαλε. Δεν ξέρω αν φοβάμαι, δεν ξέρω πως νιώθω. Δεν άλλαξα τίποτα απ την καθημερινή μου ζωή. Κοιτάζω στον καθρέφτη και βλέπω να είμαι ίδια όπως πριν μάθω τα νέα, όπως πριν μερικούς μήνες. Ως φυσιογνωμία και ως ενέργεια. Πως είναι δυνατόν? Δεν αναρωτήθηκα το κλασσικό "γιατί σ εμένα Θεέ μου?" γιατί δεν είμαι διαφορετική από κανέναν. Αναρωτιέμαι μονάχα αν προλαβαίνω να συγυρίσω τα υπάρχοντά μου. Να μην αφήσω ακαταστασία εκκρεμοτήτων για τους γύρω μου. Επίσης αναρωτιέμαι πως θα παρηγορήσω τον αγαπημένο μου άντρα, σύντροφο των τελευταίων 32 ετών. Κλαίει σα μωρό λες και ήδη μ έχασε. Την Παρασκευή το μεγάλο χειρουργείο και μετά θα μάθουμε ως που τραβάμε. ΄Εχω υπομονή.