Αναδρομή

40 μέρες σήμερα που πέρασαν απ το θάνατο της Νινίτσας μου, κι ούτε ένα δάκρυ. Νομίζω πως την έκλαψα πριν χρόνια όταν πρωτοέπαθε το πατατράκ με την καρδιά της. Βασάνισε και βασανίστηκε ως να βγει η ψυχή της. Η κόρη της/αδελφή μου, ελευθερώθηκε επιτέλους! Δεν ξανάδα τόση υπακοή παιδιού στη μάνα δυνάστη. Δυο γάμους, δυο αποτυχίες, εξαιτίας της μάνας. Ευτυχώς έχει δυο πολύ καλά παιδιά κι εύχομαι έτσι αγαπημένοι ναναι όλοι πάντα.
'Ελεγα πως θα έγραφα κάποια στιγμή τα της γειτονιάς του Σεραϊού μα φαίνεται πως απέτυχα. Δεν ξέρω πάλι ίσως και να το αφήνω να υπάρχει σαν κάπως κάτι να με κρατάει ζωντανή πως θα το καταφέρω κάποτε. Στο μεταξύ όλο και κάποιος χάνεται απ αυτούς που έφτιαξαν τον ιστό, τη ζωή, εκείνης της γειτονιάς. Όπως ο Σίμος. Πάει κι αυτός.
Η ζωή μου δεν έχει αλλάξει και τόσο. Εξετάσεις κάθε τόσο για κάτι, να άλλη μια επέμβαση στο πόδι αυτή τη φορά πριν καλά-καλά κλείσει χρόνος απ την προηγούμενη στο στήθος. Κουράστηκα λέω. Και καπάκι άνοιξε ο αφαλός κι έτρεχε μυστήρια. Νομίζω πως καλά λέει η φίλη των Δρόμων πως κάτι άλλο κουβαλάω μέσα μου και ξεσπάει σε διάφορα υγείας. Και πράγματι κουβαλάω. Νομίζω πως θα ησύχαζα αν κάποτε του τα έφτυνα στα μούτρα όσα έχω να του πω. Εκείνου ντε του ακατανόμαστου του αδελφού μου του ανήθικου. Είπα να τα γράφω εδώ μήπως και βγούν κι ησυχάσω αλλά φαίνεται δεν φτάνει. ΄Αλλωστε 11 σελίδες έγραψα όταν έγινε ό,τι έγινε κι απ΄ό,τι φαίνεται κουβαλάω τα σκατά και βρωμάνε. Αν έμενα κάπου αλλού τι καλά που θα ήταν...
Φέτος εκτός απ τη μαγειρική κάθε Τετάρτη, διδάσκομαι ανθοκομία κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί τα έρμα τα φυτά είναι ζωντανοί οργανισμοί. Με πόνους, αρρώστιες και χαρές έκδηλωμένες στ άνθη τους. Είναι πολύ συμπυκνωμένο το μάθημα κι η γνώση άλλο τόσο και άντε να την βάλεις σε σειρά. Όμως ειναι ωραία. Ήδη σκέπτομαι όταν τελειώσει το εξάμηνο, τι άλλο να πάρω για να μάθω. Ίσως αρωματικά φυτά και βότανα ίσως παραδοσιακά προϊόντα και τυποποίηση. Θα δούμε. Η παρέα ειναι πολύ καλή. Εκτός της Β.Κ. γνώρισα δυο άλλες κυρίες αξιόλογες και δραστήριες και μαζί λέμε κι άλλα ενδιαφέροντα με αποτέλεσμα να θέλω να πηγαίνω και για την παρέα. Σημαντικό πολύ το περιβάλλον. Η τάξη έχει και τ αστεία της και μακάρι κάποιες να συνεχίζαμε μαζί και το επόμενο εξάμηνο.
Ο αγαπημένος μου δεν τρελαίνεται απ τη χαρά του γιατί λείπω 3 μέρες τη βδομάδα αρκετές ώρες. Δυστυχώς δεν υπάρχουν πρωϊνά τμήματα κι έτσι ενώ εκείνος ειναι σπίτι τ απογεύματα, λείπω εγώ. Έχει δίκιο. Μα το μεγαλύτερό μου πρόβλημα είναι πως πάντα θέλω να του πω πως και πόσο τον αγαπώ, αλλά κι αν το λέω δεν ικανοποιείται. Πρέπει και να του το δείχνω κι όπως λέει δεν...
Να, τώρα δα μπήκε στο δωμάτιο διαμαρτυρόμενος πως δεν μ έχει. Ή θα λείπω στα σεμινάρια ή θα είμαι στο pc! Τι κρίμα όμως. Όσο λείπει στη δουλειά, όσο έκανε ταξείδια που ως Πηνελόπη περνουσα ατέλειωτα μόνη δεν είχα το δικαίωμα να διαμαρτυρηθώ γιατί εκείνο ήταν δουλειά. Ως προσωπικότητα δεν μετράνε τα θέλω. Χέσε.
Άντε, να πάω κοντά του να αποδείξω ένα κάτι τι.