Χρόνια ξένοιαστα

Ξένοιαστα γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είχα να δουλέψω για να ζήσω. Γιατί έτσι κι αλλιώς στρουθοκαμήλιζα για το πως τα έβγαζε πέρα ο πατέρας μου να πληρώνει για όλους μας. Ξένοιαστα γιατί ξύπνησε η εφηβεία κι εγώ έπρεπε να είμαι σοβαρή, ως κόρη από σπίτι. ΄Αλλα όμως γύρευε το μυαλό, η καρδιά.
Μιλάω για τότε που στο καινούργιο διαμέρισμα το μικρό βολευτήκαμε κι απολαμβάναμε το παρκέ διαρκείας. Τότε που πήγα Α γυμνασίου με μαύρη ποδιά με πιέτες, άσπρο γιακά που τον ράβαμε για να μην τον βγάζουμε στο δρόμο, κεντημένο μόνιμο σήμα του σχολείου στην αριστερή τσεπούλα στο στήθος πάνω και με σοσόνια επίσης λευκά. Και μια τριχάρα στα πόδια που δεν μ άφηνε να ξυρίσω ο... αδελφός μου!
Μιλάω για τότε που το σχολείο ήταν μόνο θηλέων και λειτουργούσε 3 μέρες πρωί 3 μέρες απόγευμα. Τι απόλαυση να σχολάς απόγευμα! Μαζεύονταν οι "γαμπροί" να μας παίρνουν στο κατόπι και να προσπαθούν να κάνουν σχέση. Γίναν πολλά ζευγαράκια τότε. Ζευγαράκια που στις αρχές συνόδευαν ως το σπίτι, σιγά-σιγά όμως ξεμοναχιάζονταν στους γύρω λοφίσκους και γαία πυρί μιχθήτω!
΄Ελεγα κατά κανόνα όχι σ εκείνα τ αγόρια. Τα εύρισκα μικρά και άχαρα. Στους μεγαλύτερους έπεφτε το μάτι μου και φαίνεται πως κι εγώ τους τραβούσα.