Σεράι 2

Στο όλο οίκημα (πολυκατοικία προπολεμική) μέναμε πολλοί. Με ενοικιοστάσιο όλοι. Κι όταν ερχόταν η μέρα της πληρωμής του ενοικίου, άλλοι την κοπάναγαν κι άλλοι κατέβαλαν το νοίκι με γκρίνιες στον ιδιοκτήτη. Αυτόν λοιπόν τον έβλεπα σαν μαϊμού. Αδύνατος πολύ, μελαχροινός βαθειά και βεβαίως έμαθα κι εγώ ότι μας ξεζούμιζε. Αλοίμονο, πολύ σύντομα ,που αποφάσισε να το δώσει αντιπαροχή κι αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε, κατάλαβα πόσο λίγα δίναμε σε σχέση με αυτό που νοικιάσαμε.

Είμαστε μετριοπαθείς ως οικογένεια, φοβισμένοι οι δικοί μου από την Κατοχή και δεν δοκίμασε ποτέ ο πατέρας μου να χρησιμοποιήσει κερδοφόρα την ιατρική του. Φοβόταν το διάστημα που θα χρειαζόταν να μην τρεφόμαστε σωστά για να παλέψει για καλή δουλειά, ιατρείο κ.λπ. Μπορώ όμως να λέω πως χειρίστηκε την επιστήμη του σωστά. Με λίγα λόγια τζάμπα. Κι αν είχε και τα φάρμακα τα χάριζε. Ζούσαμε από το υπαλληλίκι του σε φαρμακευτική εταιρεία. Απ την εταιρεία αυτή, έμαθα τι θα πει αμερικάνοι businessmen. Ψυχροί, υπολογιστές και ξεζουμιστές.

Στο Σεράι λοιπόν, πίσω, να πούμε πως ως κατασκευή ήταν απίστευτο πως κρατιόταν. Ανεβαίνοντας απ το πεζοδρόμιο την ξύλινη σκάλα προς τον όροφο, σ όλο το κλιμακοστάσιο φαινόταν τα πηχάκια με τα οποία ήταν χτισμένο το κτίριο, καθόσον οι σοβάδες ήσαν φευγάτοι και τα τούβλα πάπαλα.΄Αλλο κτίσιμο και τότε άλλωστε. Τα σκαλιά, που από πολύ μικρή έμαθα να σφουγγαρίζω, έχασκαν κι αυτά και συχνά στεναχωριόμουν όταν έχανα μέσα τους κάποιο μπαλάκι, κουκλάκι, γκαζάκι (μπίλιες γυάλινες ή χωμάτινες). Τώρα, πως σφουγγαρίζονται καθημερινά αυτά τα σκαλιά με τις σκλήθρες και τέτοιο χάλι, άλλη κουβέντα.Κι ήμουν πολύ μικρή. Ασφαλώς με βοηθούσε ο μεσαίος αδελφός μου σ αυτό.

Τη σκάλα την ανελάμβανε κάποια οικογένεια κάθε βδομάδα. Στη σειρά μας την έκανε η μητέρα μου. ΄Ηταν όμως μια κυρία και αρκετά νεότερη της μάνας μου που όταν ερχόταν η σειρά της όλο λούφαρε. ΄Οχι η μέση της πονούσε, όχι η εμμηνόροια ήταν μεγάλη κ.λπ. Τότε, λοιπόν, η μάνα μας, μας έβαζε και κάναμε τη δουλειά της. Θυμάμαι μάλλιστα μια φορά που είχε το θράσος να μπαινοβγεί κατ εκείνη την ώρα και να μας ρωτήσει "τι κάνουν τα παιδάκια".Την κάρφωσε ο αδελφός μου "ό,τι δεν κάνετε σεις μαντάμ", αλλά δεν ίδρωσε το αυτάκι της. Την αγαπούσα όμως πολύ την Βαλεντίνη και τον άντρα της τον Φίλιππο. Αυτός πια ήταν νομίζαμε στο βρακί της. Απίστευτη τεμπέλα και τουδινε μονίμως εντολές και τούκανε παρατηρήσεις. Ε, τότε ακριβώς έμαθα πως τίποτα δεν πρέπει να θεωρώ δεδομένο. Ξαφνικά, στα 50 τους πάνω κάτω, ξύπνησε ο ασπρομάλλης Φίλιππος και παράτησε τη Βαλεντίνη. Πάει, έτσι απλά, χώρισαν και δεν τον ξανάδαμε.Φήμες τον είχαν να τα έχει φτιάξει με την αφεντικίνα του πούχε μαγαζάκι με υλικά μοδιστών(!) στην Ερμού. Καλό πόστο.Λέγαν πως την παντρεύτηκε κιόλας. Συνεχίσαμε και μετά την μετακόμιση όλων μας να βλεπόμαστε με τη Βαλεντίνη, ώσπου κάπου πήγε πολύ πιο μακρυά απ την παλιά γειτονιά και χαθήκαμε, όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις και σε μια εποχή που κανείς μας δεν είχε αυτοκίνητο.

Νομίζω όμως πως καλλίτερα να πιάσω το "μέγαρο" απ τα έγκατά του.