Σεράι 3
Links
Το σπίτι, λοιπόν, εκείνο το καταπληκτικό Σεράι όπως το αποκαλούσαμε είχε υπόγειο, Ισόγειο, όροφο και σοφίτα.
Σ όλα τα επίπεδα μέναν πολλοί. ΄Ηταν απ αυτές τις προπολεμικές κατοικίες όπου σε κάθε ένα ή δύο (το πολύ) δωμάτια, κατοικούσε κι από μία οικογένεια. Το δικό μας σπίτι είχε κυριολεκτικά κάθε καρυδιάς καρύδι. Στο υπόγειο ζούσε κάποιος νταβατζής. Δύο χρηματιζόμενες κυρίες με ένα γιό η κάθε μία και πάρα πίσω ένας μέθυσος με σύζυγο πούτρωγε ξύλο με το τουλούμι και τα τρία παιδιά του.
Στο ισόγειο, άλλος χαμός. Κομψότερος όμως. Στα μπροστινά διαμερίσματα τα δύο ανατολικά, πού χωρίζονταν μεταξύ τους από φαρδύ διάδρομο, έμενε η "ξυλόπροκα" και η νινίτσα μου. Η ξυλόπροκα ήταν για μένα πάντα γρια κι όλο γκρίνιαζε για κάτι.Ιδίως εμείς τα παιδιά της γειτονιάς, που δε χρωστάγαμε και καλό να κάνουμε, της αλλάζαμε τα φώτα κι επίτηδες αφού έτσι κι αλλιώς μας κυνηγούσε. Θυμάμαι το επώνυμό της. Παρόλο που δεν ζει πλέον, δεν το αναφέρω επίτηδες.
Η νινίτσα μου. (Χαρίκλεια την λένε, αλλά δεν μπορούσα να το πω και της κόλλησα το νινίτσα που αργότερα το έμαθε κι ο άντρας μου κι ο γιός μου να της το λέει.Νομίζω όμως πως της αρέσει να το ακούει.Είναι 88 πλέον). Την λατρεύω τη νινίτσα. Η κόρη της η Μαίρη είναι καλλίτερη από αδελφή μου. Ζήσαν φίλοι με τους δικούς μου περισσότερο απο 50 χρόνια.΄Οταν γεννήθηκα, φαντάζομαι ότι εκτός από τ αδέλφια μου, τη Μαίρη θα είδα πρώτα. Εκείνη με τάιζε όταν δεν μ άρεσε το φαγητό του σπιτιού μου. Με κορόιδεψε κάποιες φορές και μούφερνε δήθεν από εστιατόριο το φαί της μάνας μου και τοτρωγα ευχαρίστως ενώ στη μάνα μου ούτε που το δοκίμαζα. Εκείνη μ έλουζε τα κατσαρά μου μαλλιά. Αυτό ήταν μια ιδιαίτερη δοκιμασία για μένα γιατί τότε που μαλλακτικά μαλλιών. Υπέφερα στο ξέμπλεγμα πολύ. ΄Ασε εκείνο το πράσινο σαπούνι και το ξύδι.
Η νινίτσα είναι ο άνθρωπος πού όλοι εμπιστεύονταν κι έλεγαν τα σώψυχά τους. Είναι κάτι τέτοιοι τύποι που δεν κριτικάρουν ποτέ κι έτσι οι άλλοι τους ανοίγονται εύκολα. Πλακατζού δε μέχρι να τρελλαίνεσαι απ τα γέλια. Αν αποφάσιζε δηλαδή να κάνει πλάκα σε κάποιον, δεν γλίτωνε με τίποτα.Δεν ήταν όμως πλάκες που έθιγαν προσωπικότητες. ΄Ηταν πάντα με καλοπροαίρετο χιούμορ. Ο άντρας της την αγαπούσε πολύ. Το χάσαμε σχεδόν πριν ένα χρόνο. Τον έκανε ό,τι ήθελε και τον έψελνε από πάνω. Κλασσικός κουβαλητής μέχρι τα τελευταία του και πάντα φταίχτης για ό,τι στραβό γινόταν.Ταλαντούχο το Χαρικλάκι. Η Μαίρη δεν την έμοιασε. Η Μαίρη είναι μόνο όμορφη μέσα κι έξω και καλή μέχρις εκμετάλλευσης απ όλους γύρω της. Νομίζω στον πατέρα της μοιάζει. Σπάνια φίλη η Μαίρη, αλλά γενικότερα σπάνιος άνθρωπος η Μαίρη. Τρέχει για όλους.Είναι ενας "βέγγος" η καρδιά της και καθώς ο καλός καλό δεν έχει, το πληρώνει ακριβά, μα πολύ ακριβά, με την υγεία της.
Η οικογένεια της Χαρίκλειας είχε άνεση χώρου. Δηλαδή είχε κρεββατοκάμαρα αλλά και χώρια καθιστικό/κουζίνα και ντιβανάκι μέσα. Βέβαια έβγαινες απ το ένα δωμάτιο στο διάδρομο για να πας στο άλλο, αλλά δεν λέει τίποτα αυτό. Είχαν άνεση χώρου.Τέλειωσε. Το σπίτι της Χαρίκλειας ήταν φανταστικά καθαρό και γυαλισμένο με παρκετίνη στα σανίδια του πούτριβε και η Μαιρούλα από μικρή.
Πάρα μέσα, έμενε η Ελενάρα. Δυνατό γέλιο, μάλλον χοντρή, πλακατζού στο έπακρο και καλή ασφαλώς παρέα με τη Χαρίκλεια. Πολύ με νταντεψε η Ελενάρα. Κάποια περίοδο που η μάνα μου έκανε εγχείρηση χολής κι εκέινα τα χρόνια έμενε μέσα κανείς στο νοσοκομείο καμιά 20αριά μέρες.Κάποτε, που λέτε, η Ελενάρα με σύστησε για κόρη της (δεν είχε παιδιά με τον άντρα της) γιατί κάποιος κουμπάρος θα της έφερνε καρβέλι και καλούδια απ΄το χωριό για το παιδί. ΄Αλλοτε σύστησε τη Μαίρη για κόρη της για παρόμοιο λόγο. Μοίραζε τα καλούδια και το ψωμί στις φιλενάδες της εμάς και γελούσαμε ατέλειωτα με τις πλάκες της. ΄Αλλοτε μου μάθαινε στιχάκια ειρωνικά και μ εβαζε να τα λέω απ το παράθυρο σε περαστικούς κι εκείνη κρυβόταν γελώντας τρανταχτά.
Για μένα δεν είχε άλλους ο όροφος. Εκείνο το απόγευμα στη Χαρίκλεια βγήκαν κι άλλα ονόματα στη φόρα.
Η σημασία πούχει ναχεις χώρο σ εκείνο το Σεράι είναι μεγάλη. Στον ίδιο διάδρομο του ορόφου όπου μέναμε εμείς, σ ένα δωμάτιο, έμενε η Αννα (μοδίστρα πολύ καλή, έραβε και τη μαμά αλλά τότε ποιός έδινε σημασία στις μοδίστρες αυτές) με τον άντρα της και το γιό της.Ελάχιστα θυμάμαι τον γιό της. ΄Εφυγε κάποτε για σπουδές (?) κι όλο κάποια αναφορά γινόταν στο πρόσωπό του.Δεν θυμάμαι να τον ξανάδα.Η Αννα είχε κάτι έντονα σοβαρό στη συμπεριφορά της.Σάμπως να μην την άφηνε η καταγωγή της ν ανακατεύεται με την πλέμπα. Είχε και κάποιους ιδιωματισμούς του τύπου "Σε παρακαλώ δάνεισέ με μια βούκα το τηγάνι σου".Ακόμα ο γιός της είχε καπως ιταλιάνικο όνομα: Τζούλιο. Και το επώνυμο της ήταν ιταλιάνικο.Θαρρώ πως ήταν φρανκολεβαντίνα. Μα όπως είπα έφυγα απ το Σεράι στα 8 μου. Σίγουρα θυμούνται άλλοι περισσότερα.
Δίπλα στην ΄Αννα έμενε η κυρά Δέσποινα με τον άντρα της και 3 αγόρια. ΄Ηταν πρόσφυγες, σήμερα θάλεγα απ τον Πόντο, και τα φαγητά τους, λέγαμε, ήταν βαριά. Μπούρδες ακόμα δεν είχαμε μάθει να μαγειρεύουμε. Σήμερα μπορώ να πώ πως πουθενά δεν ξανάφαγα τόσο ωραία ισλί (ας πούμε μελομακάρονα γεμιστά) όπως της κυρα Δέσπως. Και με τι δύσκολες συνθήκες γίνονταν όλα αυτά.Γιατί ενώ εμείς και η διπλανή μας είχαμε κουζινάκια χωριστά, η ΄Αννα και η Δέσπω είχαν κοινόχρηστη κουζίνα που κάποτε κάηκε και ασφαλώς ουδείς την άσπρισε και πολύ συχνά τσακωνονταν για την προτεραιότητα στη χρήση της κουζίνας. Κι άντε τώρα η "ευγενής" φρανκολεβαντίνα να συνεννοηθεί με τη χοντρή βαθειά μελαχροινή τουρκομερίτισσα!
Η άλλη μου μεγάλη αγάπη στο σπίτι αυτό ήταν η κυρά Παγόνα. Εκεί να δείτε συνθήκες. Μερικά σκαλάκια στενά, ξύλινα, οδηγούσαν σε σοφίτα. Ενας μεγάλος χώρος όπου χωρίς κρεβάτια (μόνο ένα ημίδιπλο υπήρχε) κοιμόντουσαν μία κόρη, τέσσερα αγόρια, ο πατέρας και η μάνα. Εκεί υπήρχε κι ο αργαλιός της Παγόνας, εκεί πρωτόμαθα τ αδράχτι, την ανέμη αλλά και στο μοναδικό μικρό παραθύρι το βασιλικό και τη μοσχομυρωδάτη γαρυφαλιά. Η κυρά Παγόνα ήταν που φώναζε η μαμά μου να με κρατήσει για να βγεί έξω. Για την ακρίβεια δεν την φώναζε. Μ έστελνε σ εκείνη και μούλεγε "πες στην κυρά Παγόνα να σου δώσει τον κρατητήρα". Ε, κι εγώ που ήμουν συνηθισμένη να δανείζουμε το σουρωτήρι πχ. και να δανειζόμαστε μεγάλη κατσαρόλα ή κάτι άλλο, ζητούσα τον κρατητήρα και πίστευα πως είναι κάποιο αντικείμενο/εργαλείο. Εκείνη όμως καταλάβαινε και ήξερε. Μούλεγε, λοιπόν, περίμενε να καθαρίσουμε τις φακές ή τις πατάτες, ή π.χ. να ποτίσουμε τα γλαστράκια ή κάποια άλλη δουλειά σπιτιού, ώστε να περάσει η ώρα, ώσπου η μαμά μου γύριζε απ τα ψώνια με φώναζε κι η Παγόνα μ έστελνε μ άδεια χέρια λέγοντας άσε θα της το δώσω μετά. Τον κρατητήρα ντε. Είδατε κι εσεις το ξεχάσατε.΄Ετσι το ξεχνούσα κι εγώ.
Η Παγόνα κι ό άντρας της, κάνανε μια φορά τη βδομάδα λαϊκή. Κάνανε εννοώ πουλούσαν ζαρζαβάτια.Δεν ήσαν παραγωγοί οι άνθρωποι. Απλώς πουλάγανε. Πήγαινα μαζί τους κι ανεβασμένη στον πάγκο, έκανα πολύ χάζι τον κόσμο πού πέρναγε στα Παναθήναια. Γείτονες οι περισσότεροι, καθώς τότε η γειτονιά δεν ήταν "ξεχειλωμένη". Οι πολυκατοικίες δεν είχαν αρχίσει. Η ανοικοδόμηση θα καθυστερούσε λίγο ακόμα.
Ακόμα και σήμερα, τρελλαίνομαι να πηγαίνω λαϊκή και να πιάνω κουβέντα στους πάγκους και ν ακούω τα δικά τους.΄Ετσι κάπως έμαθα και την κεντρική αγορά.Τη βαρβάκειο σήμερα.Εκεί πήγαινε ο πατέρας μου, τους ήξερε όλους με τα μικρά τους, τους ντάντευε τζάμπα ως γιατρός, δεν πήραμε ποτέ τζάμπα κρέας αλλά δεν μας κορόιδεψα και ποτέ. Ο πατέρας μου ήξερε να διαλέγει μεν, αλλά κι αυτοί τον περιποιούνταν πολύ.
Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες του Σεραγιού. Φοβάμαι μη θίξω ή μη στεναχωρέσω κάποιους. Η καταγραφή έιναι για μένα κι όχι για άλλους κι εγώ δεν ξέρω το πολιτικώς ή μη ορθό.Αυτά για τα παράθυρα της τηλεόρασης όχι του σπιτιού μου.
Ξέρω πως πριν μείνουν αυτές εκεί είχαν περάσει άλλες οικογένειες πριν αλλά ή δεν τις πρόλαβα ή ήμουν μωρό. Φέτος τον Ιούνιο, λίγο πριν πάθει το εγκεφαλικό η μαμά μου, κάτσαμε με τη Χαρίκλεια και τη Μαίρη και τα καταγράψαμε όλα. Δεν έχει όμως νόημα για μένα. Δεν της έζησα εγώ.
Αναφέρομαι πάντα πρώτα στη γυναίκα του κάθε σπιτιού. Ο λόγος είναι γιατί αυτές πρωτογνώρισα, αύτές έκανε παρέα η μαμά μου στον πρωϊνό καφέ, πριν τις δουλειές και τα ψώνια, μολις φεύγαν οι άντρες στις δουλειές. Και το πιο περίεργο, ποτέ δεν έκαναν παρέα οι άντρες. Λες και δεν γνωρίστηκαν ποτέ. Οι οικογενειακές παρέες και τα γλέντια ήταν εκτός Σεραγιού.
posted by Missirlu at 5:59 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home