Ο καιρός που περνά και χάνεται

Αύριο πρωί-πρωί παμε για μια μικροεπέμβαση. Θα μου βγάλουν ένα μικρό ινομύωμα κι ένα πολύποδα από τη μήτρα. Δουλειά ρουτίνας για το γιατρό. Καμιά ένοια δεν έχω. Πριν μέρες φοβόμουν την πιθανή νάρκωση. Μη τυχόν και δεν ξυπνήσω χωρίς νάχω προλάβει να πω όσα θέλω σ όσους θέλω. ΄Ηθελα να γράψω σε χαρτί που να δώσουν τα ρούχα μου. Τελικώς ούτε νάρκωση ολική κάνουν. Μιά ένεση μόνο που σε κάνει σε κατάσταση μέθης. Καλό!
Μ αυτές τις σκέψεις θυμήθηκα πόσα χαρτάκια βρήκαμε όταν πέθανε η μαμά μου. ΄Οχι το τάδε ρούχο εκεί, όχι στην τάδε αλλά μόνο στην αποτέτοια. Τίποτα απ αυτά δεν έγιναν γιατί η αποτέτοια είχε πάθει εγκεφαλικό πριν τη μαμά μου.
Σκέπτομαι τώρα πως πολύ καιρό έχω να πάω στο νεκροταφείο. Όποτε πάω κοιτάω τη φωτογραφία της και της λέω τα καθημερινά. Δεν ξέρω γιατί παραλογίζομαι έτσι εκείνη τη στιγμή. Νομίζω γιατί τον τελευταίο χρόνο που την έβλεπα μόνο τέτοια λέγαμε και τι παίζει η τηλεόραση. ΄Ηθελα πολύ να τάχω βρει μαζί της με την ένοια να έχει κατανοήσει τα παράπονά μου κι εγώ τη δική της συμπεριφορά και να πηγαίναμε παρακάτω. Όμως το μόνο πούγινε είναι να σταματήσω να της λέω ουσιώδη πράγματα. Είναι μεγάλη λέγαμε και δεν αντέχει τις σκέψεις που μας βασανίζουν. Μπορεί.

Ξεκίνησα αυτό το blog για να πω την ιστορία απ το "σεράι" και βλέπω τώρα στην τηλεόραση το 10 του Καραγάτση και πόσο όμοιες καταστάσεις εκτυλίσσονται. Φαίνεται πως εκείνη την εποχή όλοι κάπως έτσι ζούσαμε. Στο ενοικιοστάσιο και σε πολυκατοικίες 2όροφες που ανα 2 ή και 1 δωμάτιο έμενε άλλη οικογένεια με κοινόχρηστη κουζίνα και τουαλέτα. Για μπάνιο δεν συζητάμε. Σκάφη μέσα στο δωμάτιο και νερό ζεσταμένο στη γκαζιέρα όπως είπαμε.

Κουράστηκα δυο μέρες χωρίς φαγητό και χωρίς νερό. Το έκανα και την περασμένη εβδομάδα που προετοιμαζόταν η αγάπη μου για κολονοσκόπηση, το κάνω τώρα για δική μου προετοιμασία. Κόλλησε το στόμα μου θέλω πολύ λίγο νεράκι. Ο γιατρός μου λέει πως το νερό ταίζει τους μύκητες του εντέρου και γίνεται τοξίνωση. Θέλει μόνο λίγο να πίνει κανείς και όταν είναι για εξετάσεις τέτοιες καθόλου. Θα μου χαλάσει το δέρμα στο πρόσωπο. Θα αφυδατωθώ!

Και περνά ο καιρός και χάνεται πράγματι. Μένω ασάλευτη ώρες μπροστά απ το χαζοκούτι σαν εθισμένη στην εικόνα που δε λέει κάτι σημαντικό. Χάνω χρόνο απο εμένα. Το βράδυ σαν ξαπλώνω νοιώθω ηλίθια που τα είδα και που δεν αντιδρώ. Οι ειδήσεις με κάνουν σμπαράλια. Δεν αντέχω άλλο τον τόσο εξευτελισμό μας διεθνώς.