Πέρασε καιρός που δεν είχαμε κάνει κάποιο ταξείδι. Ανάγκη πολύ δεν τόχα. Προτιμούσα να μείνω μόνη σπίτι καλή ώρα. Πήγα όμως. Την παρέα δεν την χαλάμε ποτέ κι έτσι έχουμε "λουστεί" διάφορα φέσια. Ο λαβύρινθος δεν γιατρεύτηκε ακόμα. Είμαι όμως πολύ πολύ καλλίτερα κι έτσι μπορούσα να συμμετέχω στη διασκέδαση. Ε, ρε γλέντια! Και να οι χανούμισες να χορεύουν στο τραπέζι πάνω και να ξελιγώνονται οι αρσενικοί, και να η βραζιλιάνα με τη σάμπα και τον απίστευτα σμιλεμένο κώλο της να ζηλεύουν οι γυναίκες και να γυαλίζει το μάτι των αρσενικών. Καλά ήταν. Ξεφάντωμα αποκρηάτικο.
Δεν θυμάμαι που είχα μείνει, δεν έχω ακριβώς όρεξη να γράψω. Είναι που προσπαθώ να συγκεντρώσω το μυαλό μου, αλλά δε μου κάθεται το πούστικο. Να θυμηθώ να τα ψάλλω στη Ρ. όταν θάμαστε όλοι μαζί για να μη διαστραυλώσει κάτι.
Αυτό το τελευταίο ας πούμε κόλπο τόμαθα απ τον καιρό που έλεγα κάτι μόνο στη νύφη μου κι έφτανε αλλιώς στον αδελφό μου. Το κατάλαβα λίγο πριν κόψουμε την καλημέρα οριστικά, αλλά ήταν αργά. ΄Επρεπε να το κάνω χρόνια τώρα και να τους έχω και στην τσίτα της κουνιάδας όχι της φίλης, να μη με θεωρούν δεδομένη για να δεις τι ωραία σούζα θα κάθονταν. ΄Οχι να με πηδάνε αργά και σταθερά. Ευτυχώς τους πέταξα κι απ το σπίτι κι από πάνω μου πλέον.
Μια παρένθεση η σημερινή. Θα γυρίσω σ αυτά, αλλά πολύ αργότερα. Θα συνεχίσω με τα νειάτα μου πρώτα και μετά βλέπουμε.
0 Comments:
Post a Comment
<< Home