"Όλα μακραίνουν με τον καιρό.Κι όλα μικραίνουν"

Κοντεύουν ήδη 2 χρόνια πούχω να γράψω. Μεγάλη ψυχραιμία επικράτησε μετά την τελευταία μου ανάρτηση. Γίναν κι άλλα. Μια χολή, ένα στήθος π.χ. Φαίνεται όμως πως από μέσα υπόβοσκε το πρώτο σοκ που ποτέ δεν παραδέχτηκα. Προσπαθώ συχνά να το αναλύσω αλλά δε μου βγαίνει.

Οι παρέες άλλαξαν σημαντικά. Απ τα σεμινάρια γνώρισα το Μιχάλη που αργά και σταθερά γίνεται καλός φίλος. Ας είναι τόσο νεώτερος. Και με το Νίκο οι τρείς μας που φάγαμε πρόσφατα, είχαμε πράγματα να πούμε. Γενικά τα σεμινάρια με βοήθησαν πολύ ψυχολογικά, με πάχυναν όμως πολύ επίσης. Ακόμα δεν έχω την δύναμη να μαζέψω τα κιλά. Ευτυχώς πάω γυμναστήριο αλλά δεν βαριέσαι...

Το Χαρικλάκι, η Νινίτσα μου, είναι στο νοσοκομείο. Την πρωτοχρονιά συμπλήρωσε τα 90. Και θέλουμε, με την κόρη της, και ελπίζουμε να καταφέρει και να βγεί όρθια από κει μέσα.Ο φίλος μας ο Μίλτων είναι στα χάλια του με το ατύχημα στο πόδι. Πάντως ο ίδιος είναι καλύτερα ή δείχνει καλύτερα απ΄όσο αντιλαμβάνομαι εγώ την κατάστασή του.

Πολλά θέλω να πω. Δεν ξέρω από που ν αρχίσω. Ελπίζω να πάρω φόρα αυτές τι μέρες να μικρύνω το κενό. Γι αυτό και λέω πως με τον καιρό που απομακρύνονται τα πράγματα μικραίνουν κιόλας σε ένταση.

• 
  






• Edit-Me