Εκείνη εμεινε μέρες, όπως πολλοί, με τρία μικρά κοριτσάκια και την κοιλιά στο στόμα, στην παραλία του Και. Τον άντρα της τον είχαν πάρει απ την αρχή του χαμού και της φωτιάς. Δεν τον ξανάδε.
Μετά την Μυτιλήνη όπου τους έβγαλε μια βάρκα, κατάφεραν κι ήρθαν Αθήνα. Στα προσφυγικά του Περιστερίου. Έλαμπε ο τόπος σπίτι τους. Μέχρι και παρκετίνη έβαζαν. 1922-23.
Γέννησε με το καλό κι αυτή τη φορά ήταν αγόρι. Ένα αγόρι που εξελίχτηκε γνωστικό, έφυγε στην Αμερική για σπουδές. Δούλεψε όμως πολύ. Ως και τις σκάλες του Πανεπιστημίου σφουγγάριζε.
Γύρισε να αράξει κοντά στη μάνα και τις αδελφές του. Όμορφος, λένε, ήταν. Δεν τον γνώρισα. Είχε μια αριστοκρατική συμπεριφορά, λένε. Δεν ήταν του συρμού άνθρωπος.
Ερωτεύτηκε τότε την Κακια. Τρελός και παλαβός την παντρεύτηκε και η ευτυχία του μεγάλωσε με την γέννα του γιου του. Του το χρώσταγε η δύσκολη ζωή που είχε περάσει.
Ίσως όμως όλη αυτή η χαρά του έκλεινε τα μάτια και τ αυτιά και δεν αφουγκραζόταν σωστά όσα ζούσαν οι άλλοι μαζί του.
Δούλευε με στόχο την ικανοποίηση της Κακιας, δούλευε κι εκείνη άλλωστε, και τη χαρά να είναι όλα στη θέση τους.
Μια στιγμή χρειάστηκε για ν αλλάξουν όλα. Μια μικρή στιγμή. Αυτή που δεν ξέρω πως να την αποκαλέσω, αλλά σε κάνει να γυρίσεις νωρίτερα στο διαμέρισμά σου. Έτσι κι αυτός, μπήκε ξαφνικά και βρήκε την Κακια με άλλον.
Δεν ήταν μόνο τι είδε, αλλά και τι άκουσε να λένε μεταξύ τους.
Λόγια παράνομου, παράφορου σμιξίματος.
Δεν έμεινε να το κουβεντιάσει. Η απόρριψη ήταν βαριά για τον συγκεκριμένο. Τότε πήρε το δίκανό του. Όοοοχι, δεν χτύπησε κανέναν ένοχο. Δεν θα μπορούσε να βλάψει άλλον. Μόνο ανέβηκε στον λόφο της Αθήνας, εκεί που νομίζεις ότι η Αθήνα είναι η διαμαντόπετρα όντως, ιδίως όταν έχεις το αίσθημα δίπλα σου. Τράβηξε με το όπλο μια δυνατή στον εαυτό του και σωριάστηκε. Δυστυχώς δεν τέλειωσε αμέσως. Τέλειωσε όμως.
Αδύναμος; Ανόητος; Ταλαιπωρημένος; Αξίζει τον κόπο μια Κακια, όποια Κάκια, να σε κλονίσει τόσο που να φθάσεις σ αυτό.
0 Comments:
Post a Comment
<< Home