Τέσσερις εβδομάδες ήδη!

Ναι ακριβώς σήμερα ειναι τέσσερις βδομάδες που χειρουργήθηκα. Πάει τα πετάξαμε όλα και ησυχάσαμε (?).
Λίγες μέρες πριν έμαθα πως έχω καρκίνο. Μου φάνηκε αστείο και γέλασα. Κατά κάποιο τρόπο ακόμα γελάω.
Αυτό που μ έκανε να τοποθετηθώ έτσι είναι ότι πάντα είμαι έτοιμη πως αυτό που συμβαίνει σε κάποιον μπορεί να συμβεί και σ εμένα. Ασφαλώς θα προτιμούσα να είχα κερδίσει ένα καλό ποσό σε λαχείο. ΄Επειτα, διαβάζοντας το μπλόγκ του Ναυτίλου και τι περνάνε οικογενειακώς με το 4χρονο κοριτσάκι του και πόσο γενναία είναι τούτη η μικρή, ντράπηκα να κλαυτώ. Και τέλος, αν τόσα χρόνια που μαθαίνω για γνωστούς και φίλους που νοσήσανε, βρίσκω λόγια παρηγοριάς και κουράγιου, γιατί να μην τα χρησιμοποιήσω και για μένα.

Τις πρώτες δύο τρεις μέρες, σοκαρίστηκα απ το ότι ο αγαπημένος μου σύζυγος και πάντα μοναδικός σύντροφος, έκλαιγε για λογαριασμό μου. Τον παρακάλεσα να μη μου δώσει το φορτίο να τον παρηγορώ κι αυτόν. Μια, λοιπόν, η παράκληση και μια το ότι είμαι ψύχραιμη και για κάποιους δυνατή, ηρέμησε κι εκείνος κι έτσι μπήκαμε στο παιχνίδι του κούκου που είναι η θεραπεία, τσα γι άλλους εδώ και γι άλλους αλλού.
Τι εννοώ: Ο γυναικολόγος μου είπε, τελειώσαμε. Δεν θα κάνεις τίποτα, θα σε παρακολουθώ από κοντά ελέγχοντας αιματολογικά ή άλλα εργαστηριακά.
Δεν έμεινα εκεί όμως γιατί καλή γνωστή παθολογοανατόμος μου σύστησε να δω ογκολόγο. "κανονικά αυτός έχει τό λόγο.Ο γυναικολόγος τελείωσε".
Εκεί άρχισε το καλαμπούρι. Είδα δύο ογκολόγους που συστησαν ακτινοθεραπεία. Ρώτησα το δεύτερο αν δεν την κάνω τι γίνεται; Η απάντηση ήταν πως στατιστικά είναι καλλίτερα να κάνω για το ο μη γένοιτο. Δεν μουπε όμως αφενός το ποσοστό των ιαθέντων, αφετέρου το ποσοστό αυτών που τρέχουν σε άλλους πλέον γιατρούς μετά την ακτινοβολία. Διότι αυτή η αφιλότιμη, παρόλο που την προτιμά κανείς κάποια στιγμή, σου εξοντώνει τα σωθικά. Κύστη, κολπο, έντερο.
Και ενώ δέχτηκα ψύχραιμα την ασθένεια, έχασα τον ύπνο μου ψάχνοντας να βρω την σωστότερη λύση.
Νομίζω όμως πως κατέληξα πλέον. Ευτυχώς ο παθολόγος μου, που από τόσα φάρμακα μας έχει γλιτώσει, είχε την καλωσύνη να μου αναλύσει παράγραφο-παράγραφο την ιστολογική μου και κατανόησα ότι δεν χρειάζεται να κάνω ακτινοβολίες. Θεωρώ απίθανο να πέφτει έξω. Κι αν ακόμα έτσι συμβαίνει όμως, τότε Εκείνος, κάποιο σκοπό έχει για να τα δημιουργήσει και αυτά έτσι. Κι από την άλλη δεν βλέπει μονο τους άλλους. Βλέπει και εμένα. Η ελπίδα μπορεί να πεθαίνει τελευταία, η πίστη όμως ποτέ.

Φαντάζομαι τώρα, πως αν αυτό το ξαφνικό πράγματι ήταν ένα καλό χρηματικό ποσο από λαχείο, θα ήμουν ίσως σε μέρη μακρυνά που δεν έχω πάει ως τώρα, πως θα είχα χαρίσει πολλά από τα ρούχα μου που φυλάω μήπως και δεν μπορώ κάποια στιγμή ν αγοράσω νέα και πως θα έπαιρνα βοήθεια για το σπίτι περισσότερο από μια φορά τη βδομάδα.
Δηλαδή σκέπτομαι πόσο αλλάζει η ζωή μας μ ένα εύχάριστο ή ένα δυσάρεστο. ΄Ετσι κι αλλιώς τ απάνω, κάτω.

Αυτόν τον καιρό, με βάση την αρχή μου πως όλα εδώ πληρώνονται και εδώ η κόλαση και ο παράδεισος, σκέφτηκα πολύ. Γύρισα χρόνια πίσω κι άρχισα να ψάχνω στα συρτάρια του εγκεφάλου μου αυτά που εγώ θα έπρεπε να πληρώσω. Ασφαλώς βρήκα. Χάρηκα που τα βρήκα. Χάρηκα που τα έχω στο μυαλό και μπροστά μου γιατί πάντα είχα την απορία:άραγε όταν αρρωσταίνει κανείς, του περνά απ το μυαλό πως κάτι πληρώνει; Γιατί πολλούς ακούω που έχουν βάσανα κι αρρώστιες να αναρωτιούνται: Γιατί σ εμένα Θεέ μου! και απαντώ γιατί όχι και σ εμένα;