Links

Thursday, January 05, 2017

Σ ένα μήνα, σ ένα χρόνο ή και περισσότερα

Εκείνη εμεινε μέρες, όπως πολλοί,  με τρία μικρά κοριτσάκια και την κοιλιά στο στόμα, στην παραλία του Και. Τον άντρα της τον είχαν πάρει απ την αρχή του χαμού και της φωτιάς. Δεν τον ξανάδε.

Μετά την Μυτιλήνη όπου τους έβγαλε μια βάρκα, κατάφεραν κι ήρθαν Αθήνα. Στα προσφυγικά του Περιστερίου. Έλαμπε ο τόπος σπίτι τους. Μέχρι και παρκετίνη έβαζαν. 1922-23.

Γέννησε με το καλό κι αυτή τη φορά ήταν αγόρι. Ένα αγόρι που εξελίχτηκε γνωστικό, έφυγε στην Αμερική για σπουδές. Δούλεψε όμως πολύ. Ως και τις σκάλες του Πανεπιστημίου σφουγγάριζε.

Γύρισε να αράξει κοντά στη μάνα και τις αδελφές του. Όμορφος, λένε, ήταν. Δεν τον γνώρισα. Είχε μια αριστοκρατική συμπεριφορά, λένε. Δεν ήταν του συρμού άνθρωπος.

Ερωτεύτηκε τότε την Κακια. Τρελός και παλαβός την παντρεύτηκε και η ευτυχία του μεγάλωσε με την γέννα του γιου του. Του το χρώσταγε η δύσκολη ζωή που είχε περάσει.
Ίσως όμως όλη αυτή η χαρά του έκλεινε τα μάτια και τ αυτιά και δεν αφουγκραζόταν σωστά όσα ζούσαν οι άλλοι μαζί του.
Δούλευε με στόχο την ικανοποίηση της Κακιας, δούλευε κι εκείνη άλλωστε, και τη χαρά να είναι όλα στη θέση τους.

Μια στιγμή χρειάστηκε για ν αλλάξουν όλα. Μια μικρή στιγμή. Αυτή που δεν ξέρω πως να την αποκαλέσω, αλλά σε κάνει να γυρίσεις νωρίτερα στο διαμέρισμά σου. Έτσι κι αυτός, μπήκε ξαφνικά και βρήκε την Κακια με άλλον.
Δεν ήταν μόνο τι είδε, αλλά και τι άκουσε να λένε μεταξύ τους.
Λόγια παράνομου, παράφορου σμιξίματος.

Δεν έμεινε να το κουβεντιάσει. Η απόρριψη ήταν βαριά για τον συγκεκριμένο. Τότε πήρε το δίκανό του. Όοοοχι, δεν χτύπησε κανέναν ένοχο. Δεν θα μπορούσε να βλάψει άλλον. Μόνο ανέβηκε στον λόφο της Αθήνας, εκεί που νομίζεις ότι η Αθήνα είναι η διαμαντόπετρα όντως, ιδίως όταν έχεις το αίσθημα δίπλα σου. Τράβηξε με το όπλο μια δυνατή στον εαυτό του και σωριάστηκε. Δυστυχώς δεν τέλειωσε αμέσως. Τέλειωσε όμως.

Αδύναμος; Ανόητος; Ταλαιπωρημένος; Αξίζει τον κόπο μια Κακια, όποια Κάκια, να σε κλονίσει τόσο που να φθάσεις σ αυτό.
Δεν αξίζει ούτε να την θυμάσαι, πίστεψέ με.

posted by Missirlu at 1:22 AM | 0 comments

Ο καλός μου ο Νίκος

Στο άκουσμα ότι η λαπαροσκόπηση έδειξε το Νίκο καθαρό από Καρκίνο, έμεινα αποσβολωμένη. Ακόμα απίστευτο μου φαίνεται και χαίρομαι όταν βλέπω τους φίλους που μας στάθηκαν να χαίρονται. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει, δεν πίστευα ποτέ ότι θα γινόταν αυτό. Η ογκολόγος μας έλεγε κάποιες φορές πως πρέπει οπωσδήποτε να συνεχίσουμε τις χημειοθεραπείες, διότι βέβαια καλά δεν θα γινόταν (sic), αλλά να μπορεί να έχει ο Νίκος μια καλύτερη ζωή. Κα ξαφνικά άλλαξαν τόσο πολύ όλα!!!

Ελπίζουμε κι ευχόμαστε να συνεχιστεί η καλοσύνη κι αυτό θα το διαπιστώνουμε με ανά τρίμηνο εξετάσεις. Ίδωμεν!

posted by Missirlu at 12:20 AM | 0 comments

Παραμονή πρωτοχρονιάς 2017

Τέτοια νύχτα η μαμά φορούσε το καινούργιο ραμμένο της ρούχο. Άλλοτε φουστάνι, μαύρο, μ ένα υπέροχο μπούστο και γιακά σηκωμένο πίσω να φαίνεται ο ωραίος της λαιμός. (Ποτέ δεν άφησε μακριά τα μαλλιά της). Άλλοτε μια ωραία φούστα ταφτά μουαρέ (αυτήν που αργότερα φορούσα με παραμάνες στη μέση για να μου κάνει και να την στριφογυρίζω χορεύοντας οποιονδήποτε ρυθμό) και κάλτσες με ραφή πιασμένες με ζαρτιέρες.
Ο μπαμπάς κουστουμάτος (ραβόταν πάντα κι έφερνε τα υφάσματα από την Κύπρο,... γιατί εκεί είχαν εγγλέζικα, καλά). Γραβάτα ταιριαστή και παπούτσια καλοφτιαγμένα (παραγγελία) και ασφαλώς καλογυαλισμένα, και χαμογελαστός απολάμβανε την αναμονή.
Εμείς, οι τρεις τότε, εννοείται καθαροί καλοχτενισμένοι με τις ωραίες κοτσίδες μου εγώ, ο μεσαίος αδελφός μου με λεμόνι στο κατάμαυρο μαλλί του γιατί δεν του στεκόταν καλά (!) κι ο μεγάλος μας, ο ατίθασος, με το κοκοράκι μαλλί που φοριόταν και τότε.
Κάποτε έρχονταν οι φίλοι και οι συγγενείς, κάποτε πηγαίναμε εμείς σ αυτούς. Τραγουδούσαν πολύ οι δικοί μου. Όλη η παρέα ήταν με ανθρώπους με καταπληκτική φωνή. Κάποιοι ήταν της Λυρικής. Θυμάμαι έναν βαρύτονο φίλο τους που με καθήλωνε. Ήμουν η μικρότερη και οι νέοι δεν με πολυθέλανε... Ο φάλτσος ήταν ο πατέρας μου, αλλά τον ήθελαν γιατί ήξερε όλα τα λόγια. Η μαμά είχε καταπληκτική φωνή και σολάριζε πολλές φορές.
Το γλέντι κρατούσε καλά, θυμάμαι να χορεύουν βαλς, ταγκό και χορούς της εποχής, Άκουγα αναμνήσεις προηγουμένων ετών και ακόμα πιστεύω ότι περνούσα κι εγώ καλά.
Η μαμά κι ο μπαμπάς είχαν σχέση ερωτευμένων μέχρι το τέλος τους που δυστυχώς ήταν πολύ πρόωρο.
Γι αυτό, για όλες τις αναμνήσεις που χρειαζόμαστε πολύ μετά, γίνετε όμορφοι απόψε όλες κι όλοι. Δεν έχει σημασία να φορέσετε καινουργια ρούχα. Φροντίστε αυτά που έχετε.
Και κορίτσια φροντίστε τ αγόρια σας, όσα χρόνια κι αν είστε μαζί, κι αν ακόμα δεν προλαβαίνετε ή δεν το συνηθίζετε, δείξτε του πως να φροντίσει τον εαυτό του. Το καλοσιδερομένο πουκάμισο χωρίς ξέφτια δείχνει αρχοντιά. Τα καθαρά παπούτσια, ακομα και με μπλουτζήν κάνουν την εμφάνιση μοναδική γι αυτόν τον συγκεκριμένο.
Ξεμπερδέψτε με τις δουλειές νωρίς το απόγευμα. Φροντίστε τα μαλλιά σας, το ντύσιμό σας με ό,τι έχετε.
Και αγόρια, κάντε μια ξεχωριστή προσπάθεια να την ξεκουράσετε μ ένα ξεχωριστό κι απρόσμενο φιλι, με μια πρακτική βοήθεια στην κουζίνα (ως τώρα, και είναι πολλά πολλά χρόνια) δεν έχω κόψει σαλάτα μόνη μου.
Ακόμα κι αν μείνετε σπίτι, για ένα σωρό λόγους, κάντε ξεχωριστή τη βραδιά με την διάθεσή σας. Σκεφτείτε το καλό για να έρθει.
Ξεκινήστε μ ένα κονιάκ ή το κρασί που θα πιείτε με το φαγητό σας και τελειώστε με το αγαπημένο σας ουίσκυ. Αύριο είναι μια άλλη μέρα.
Καλή πρωτοχρονιά σε όλες κι όλους!

posted by Missirlu at 12:11 AM | 0 comments

Wednesday, April 27, 2016

Ήρθαν και τα χειρότερα!

Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από την προηγούμενη ανάρτηση. Στο μεταξύ θυμάμαι πως κάπου έγραψα πως είτε πολλά βάσανα έχω για να γράψω, είτε πολύ χαρά.
Δεν ξέρω αν θα γράψω για τη χαρά, θα γράψω όμως όσο μπορώ πιο περιληπτικά όσα έχουν γίνει στο μεταξύ διάστημα.

Τα νέα της Ελλάδας είναι από καιρό χαλασμένα. Οι κυβερνήσεις μόνο τις καρέκλες τους φροντίζουν και βεβαίως τις υποχρεώσεις, που έχουν αναλάβει με την ψηφοθηρία... Έτσι, τα μνημόνια πολλαπλασιάστηκαν και χειροτέρεψε η ζωή όλων μας.

Το 2014 νομίζω κάναμε τις τελευταίες μας διακοπές και δεν θυμάμαι πλέον που. Ευτυχώς παραμονές πρωτοχρονιάς κάναμε ταξίδι με την Κ και τον Γ. Έτσι, μάζεψα νέες εικόνες για τις πιο κρύες ψυχολογικά μέρες και νύχτες. Το 2015 κατάλαβα να περνάει δύσκολα. Όχι μόνο για τα οικονομικά μας και όλου του κόσμου, αλλά και γιατί ο Ν αρρώστησε το Πάσχα. Αυτό μας έφερε τέλη Μάϊου στο νοσοκομείο κι από κει μας πήρε η κάτω βόλτα... Χειρουργήθηκε τον Ιούλιο για ca παχέος εντέρου. Το έβγαλε όλο και νομίσαμε ότι ησύχασε. Νομίσαμε είπα. Για διάβασε παρακάτω...
Ψυχολογικά λέμε ότι καταφέραμε να είμαστε φυσιολογικοί. Πήγαμε και στο ανοικτό θεραπευτήριο να πούμε τον πόνο μας. Η Τίνα κι η Ειρήνη σχεδόν απορούν κάθε φορά με όσα ακούνε.
Το γεγονός της παρά φύσιν έδρας στεναχώρησε πολύ τον Ν. Πέρασαν 4 μήνες κι έγινε νέα επέμβαση σύγκλισης. Τι έχουμε τότε: Εσωτερικό σακουλάκι (jpouch), στο οποίο έχει ενωθεί το λεπτό έντερο με τον πρωκτό για να γίνεται φυσιολογικά - λέμε τώρα - η λειτουργία του πεπτικού. Είδαμε βεβαίως και ογκολόγο. Σύστησε χημειοθεραπεία. Την αρνήθηκε ο Ν με την κρυφή σύμφωνη γνώμη μου. Μιλήσαμε βεβαίως και με τον γνωστό παθολόγο μας που κι αυτός είπε όχι. Συμφωνήσαμε, λοιπόν, να εξετάζεται κάθε τρεις μήνες για να ελέγχουμε την κατάσταση και να επέμβουμε εγκαίρως. (είδες πληθυντικό; είναι η τακτική ομιλίας των γιατρών). Το πρώτο τρίμηνο μας βγήκε καλό. Το δεύτερο όμως μας τίναξε στον αέρα. Είναι αλήθεια πως ελπίζαμε σε καλύτερες μέρες.
Που βρισκόμαστε τώρα: Κάνει κάθε τρεις εβδομάδες χημειοθεραπεία με ορό στο νοσοκομείο και καθημερινά συνεχώς με χάπια στο σπίτι. Κι έτσι, άρχισαν οι διάρροιες!!!
Δεν ξέρω που θα φτάσει και πως θα προχωρήσει. Παρακαλώ νύχτα και μέρα να αποδώσουν οι χημειοθεραπείες και κάποια στιγμή να συνέλθει.
Βεβαίως αν πω σε κάποιον 50άρη ότι ο Ν είναι 76 θα πει α, μεγάλος είναι, αλλά για μας που έχουμε ζήσει μαζί 39 χρόνια και που μεγαλώσαμε μαζί, είναι πάντα διαφορετικά κι οι ηλικίες μας δεν μας πιάνουν. Και ποιος άλλωστε πιστεύει πως πρέπει ένας καιάδας στον καθένα μας μετά από κάποια ηλικία;

posted by Missirlu at 4:03 AM | 0 comments

Thursday, August 28, 2014

Μία από τα ίδια...

Τι τρέχει;

Όταν περνά τόσος καιρός για να γράψω είτε είμαι πολύ μπερδεμένη είτε πολύ ευτυχισμένη. Και επειδή κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο ευτυχισμένος με όσα γίνονται γύρω μας, μάλλον για μπερδεμένη με βλέπω.
 
Δυο χρόνια μετά την προηγούμενη ανάρτηση είναι πολλά. Έχω χάσει το ρυθμό μου και το ύφος μου. Έχω τόσο κουραστεί προσπαθώντας να καταλάβω τι γίνεται γύρω μου που χάζεψα κυριολεκτικά. Η μόνη μου εγρήγορση είναι να έχω απαντήσεις για όλα. Γίνεται; μπα!
 
Θα επανέλθω... Ελπίζω πιο γρήγορα.

posted by Missirlu at 7:22 AM | 0 comments

Friday, April 08, 2011

Κατάθλιψη

Καθώς περνά ο καιρός και τα θέματα υγείας δεν λείπουν, νοιώθω σάμπως να μην είμαι εγώ μερικές φορές. Να, ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να βρω τις λέξεις που θα εκφράσουν τα πραγματικά μου συναισθήματα.

Γενάρη έκανα νέα επέμβαση. Αυτή τη φορά ήταν σύντομη και με καλή έκβαση καθώς και γρήγορα ανάρρωσα και η βιοψία ήταν καλή. Να και μια φορά που παίρνει κανείς αρνητικά νέα κι είναι καλό.

Η κατάσταση στη χώρα πάει απ το κακό στο χειρότερο. Δεν ξέρω πως θα τα καταφέρουμε ως χώρα, ως λαός, ως οικογένεια στην τελική.

Ο γιός μου δεν λέει να γυρίσει. Και τι να κάνει άλλωστε; Ήρθε όμως ο καιρός να βάλει ένα τέλος στις αναστολές των αποφάσεών του. Κι αυτός κι εμείς.

Τ αυτιά μου σφυρίζουν μόνιμα περισσότερο από ένα μήνα. Όλο λέω να πάω να τα δω, αλλά η αναβλητικότητά μου με ξεπερνά.

Νομίζω πως στρουθοκαμηλίζω για πολλά. Θάθελα να κλειστώ για μέρες και να μην κυκλοφορώ. Νομίζω πως είναι κατάθλιψη στο βάθος ανομολόγητη.

Για την ώρα τρέχω στα μαθήματά μου κι αυτό έχει πολλά καλά.

posted by Missirlu at 7:25 AM | 0 comments

Sunday, October 31, 2010

Αναδρομή

40 μέρες σήμερα που πέρασαν απ το θάνατο της Νινίτσας μου, κι ούτε ένα δάκρυ. Νομίζω πως την έκλαψα πριν χρόνια όταν πρωτοέπαθε το πατατράκ με την καρδιά της. Βασάνισε και βασανίστηκε ως να βγει η ψυχή της. Η κόρη της/αδελφή μου, ελευθερώθηκε επιτέλους! Δεν ξανάδα τόση υπακοή παιδιού στη μάνα δυνάστη. Δυο γάμους, δυο αποτυχίες, εξαιτίας της μάνας. Ευτυχώς έχει δυο πολύ καλά παιδιά κι εύχομαι έτσι αγαπημένοι ναναι όλοι πάντα.
'Ελεγα πως θα έγραφα κάποια στιγμή τα της γειτονιάς του Σεραϊού μα φαίνεται πως απέτυχα. Δεν ξέρω πάλι ίσως και να το αφήνω να υπάρχει σαν κάπως κάτι να με κρατάει ζωντανή πως θα το καταφέρω κάποτε. Στο μεταξύ όλο και κάποιος χάνεται απ αυτούς που έφτιαξαν τον ιστό, τη ζωή, εκείνης της γειτονιάς. Όπως ο Σίμος. Πάει κι αυτός.
Η ζωή μου δεν έχει αλλάξει και τόσο. Εξετάσεις κάθε τόσο για κάτι, να άλλη μια επέμβαση στο πόδι αυτή τη φορά πριν καλά-καλά κλείσει χρόνος απ την προηγούμενη στο στήθος. Κουράστηκα λέω. Και καπάκι άνοιξε ο αφαλός κι έτρεχε μυστήρια. Νομίζω πως καλά λέει η φίλη των Δρόμων πως κάτι άλλο κουβαλάω μέσα μου και ξεσπάει σε διάφορα υγείας. Και πράγματι κουβαλάω. Νομίζω πως θα ησύχαζα αν κάποτε του τα έφτυνα στα μούτρα όσα έχω να του πω. Εκείνου ντε του ακατανόμαστου του αδελφού μου του ανήθικου. Είπα να τα γράφω εδώ μήπως και βγούν κι ησυχάσω αλλά φαίνεται δεν φτάνει. ΄Αλλωστε 11 σελίδες έγραψα όταν έγινε ό,τι έγινε κι απ΄ό,τι φαίνεται κουβαλάω τα σκατά και βρωμάνε. Αν έμενα κάπου αλλού τι καλά που θα ήταν...
Φέτος εκτός απ τη μαγειρική κάθε Τετάρτη, διδάσκομαι ανθοκομία κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί τα έρμα τα φυτά είναι ζωντανοί οργανισμοί. Με πόνους, αρρώστιες και χαρές έκδηλωμένες στ άνθη τους. Είναι πολύ συμπυκνωμένο το μάθημα κι η γνώση άλλο τόσο και άντε να την βάλεις σε σειρά. Όμως ειναι ωραία. Ήδη σκέπτομαι όταν τελειώσει το εξάμηνο, τι άλλο να πάρω για να μάθω. Ίσως αρωματικά φυτά και βότανα ίσως παραδοσιακά προϊόντα και τυποποίηση. Θα δούμε. Η παρέα ειναι πολύ καλή. Εκτός της Β.Κ. γνώρισα δυο άλλες κυρίες αξιόλογες και δραστήριες και μαζί λέμε κι άλλα ενδιαφέροντα με αποτέλεσμα να θέλω να πηγαίνω και για την παρέα. Σημαντικό πολύ το περιβάλλον. Η τάξη έχει και τ αστεία της και μακάρι κάποιες να συνεχίζαμε μαζί και το επόμενο εξάμηνο.
Ο αγαπημένος μου δεν τρελαίνεται απ τη χαρά του γιατί λείπω 3 μέρες τη βδομάδα αρκετές ώρες. Δυστυχώς δεν υπάρχουν πρωϊνά τμήματα κι έτσι ενώ εκείνος ειναι σπίτι τ απογεύματα, λείπω εγώ. Έχει δίκιο. Μα το μεγαλύτερό μου πρόβλημα είναι πως πάντα θέλω να του πω πως και πόσο τον αγαπώ, αλλά κι αν το λέω δεν ικανοποιείται. Πρέπει και να του το δείχνω κι όπως λέει δεν...
Να, τώρα δα μπήκε στο δωμάτιο διαμαρτυρόμενος πως δεν μ έχει. Ή θα λείπω στα σεμινάρια ή θα είμαι στο pc! Τι κρίμα όμως. Όσο λείπει στη δουλειά, όσο έκανε ταξείδια που ως Πηνελόπη περνουσα ατέλειωτα μόνη δεν είχα το δικαίωμα να διαμαρτυρηθώ γιατί εκείνο ήταν δουλειά. Ως προσωπικότητα δεν μετράνε τα θέλω. Χέσε.
Άντε, να πάω κοντά του να αποδείξω ένα κάτι τι.

posted by Missirlu at 12:04 PM | 0 comments

Sunday, January 10, 2010

"Όλα μακραίνουν με τον καιρό.Κι όλα μικραίνουν"

Κοντεύουν ήδη 2 χρόνια πούχω να γράψω. Μεγάλη ψυχραιμία επικράτησε μετά την τελευταία μου ανάρτηση. Γίναν κι άλλα. Μια χολή, ένα στήθος π.χ. Φαίνεται όμως πως από μέσα υπόβοσκε το πρώτο σοκ που ποτέ δεν παραδέχτηκα. Προσπαθώ συχνά να το αναλύσω αλλά δε μου βγαίνει.

Οι παρέες άλλαξαν σημαντικά. Απ τα σεμινάρια γνώρισα το Μιχάλη που αργά και σταθερά γίνεται καλός φίλος. Ας είναι τόσο νεώτερος. Και με το Νίκο οι τρείς μας που φάγαμε πρόσφατα, είχαμε πράγματα να πούμε. Γενικά τα σεμινάρια με βοήθησαν πολύ ψυχολογικά, με πάχυναν όμως πολύ επίσης. Ακόμα δεν έχω την δύναμη να μαζέψω τα κιλά. Ευτυχώς πάω γυμναστήριο αλλά δεν βαριέσαι...

Το Χαρικλάκι, η Νινίτσα μου, είναι στο νοσοκομείο. Την πρωτοχρονιά συμπλήρωσε τα 90. Και θέλουμε, με την κόρη της, και ελπίζουμε να καταφέρει και να βγεί όρθια από κει μέσα.Ο φίλος μας ο Μίλτων είναι στα χάλια του με το ατύχημα στο πόδι. Πάντως ο ίδιος είναι καλύτερα ή δείχνει καλύτερα απ΄όσο αντιλαμβάνομαι εγώ την κατάστασή του.

Πολλά θέλω να πω. Δεν ξέρω από που ν αρχίσω. Ελπίζω να πάρω φόρα αυτές τι μέρες να μικρύνω το κενό. Γι αυτό και λέω πως με τον καιρό που απομακρύνονται τα πράγματα μικραίνουν κιόλας σε ένταση.

posted by Missirlu at 1:57 AM | 0 comments

Thursday, April 10, 2008

Τέσσερις εβδομάδες ήδη!

Ναι ακριβώς σήμερα ειναι τέσσερις βδομάδες που χειρουργήθηκα. Πάει τα πετάξαμε όλα και ησυχάσαμε (?).
Λίγες μέρες πριν έμαθα πως έχω καρκίνο. Μου φάνηκε αστείο και γέλασα. Κατά κάποιο τρόπο ακόμα γελάω.
Αυτό που μ έκανε να τοποθετηθώ έτσι είναι ότι πάντα είμαι έτοιμη πως αυτό που συμβαίνει σε κάποιον μπορεί να συμβεί και σ εμένα. Ασφαλώς θα προτιμούσα να είχα κερδίσει ένα καλό ποσό σε λαχείο. ΄Επειτα, διαβάζοντας το μπλόγκ του Ναυτίλου και τι περνάνε οικογενειακώς με το 4χρονο κοριτσάκι του και πόσο γενναία είναι τούτη η μικρή, ντράπηκα να κλαυτώ. Και τέλος, αν τόσα χρόνια που μαθαίνω για γνωστούς και φίλους που νοσήσανε, βρίσκω λόγια παρηγοριάς και κουράγιου, γιατί να μην τα χρησιμοποιήσω και για μένα.

Τις πρώτες δύο τρεις μέρες, σοκαρίστηκα απ το ότι ο αγαπημένος μου σύζυγος και πάντα μοναδικός σύντροφος, έκλαιγε για λογαριασμό μου. Τον παρακάλεσα να μη μου δώσει το φορτίο να τον παρηγορώ κι αυτόν. Μια, λοιπόν, η παράκληση και μια το ότι είμαι ψύχραιμη και για κάποιους δυνατή, ηρέμησε κι εκείνος κι έτσι μπήκαμε στο παιχνίδι του κούκου που είναι η θεραπεία, τσα γι άλλους εδώ και γι άλλους αλλού.
Τι εννοώ: Ο γυναικολόγος μου είπε, τελειώσαμε. Δεν θα κάνεις τίποτα, θα σε παρακολουθώ από κοντά ελέγχοντας αιματολογικά ή άλλα εργαστηριακά.
Δεν έμεινα εκεί όμως γιατί καλή γνωστή παθολογοανατόμος μου σύστησε να δω ογκολόγο. "κανονικά αυτός έχει τό λόγο.Ο γυναικολόγος τελείωσε".
Εκεί άρχισε το καλαμπούρι. Είδα δύο ογκολόγους που συστησαν ακτινοθεραπεία. Ρώτησα το δεύτερο αν δεν την κάνω τι γίνεται; Η απάντηση ήταν πως στατιστικά είναι καλλίτερα να κάνω για το ο μη γένοιτο. Δεν μουπε όμως αφενός το ποσοστό των ιαθέντων, αφετέρου το ποσοστό αυτών που τρέχουν σε άλλους πλέον γιατρούς μετά την ακτινοβολία. Διότι αυτή η αφιλότιμη, παρόλο που την προτιμά κανείς κάποια στιγμή, σου εξοντώνει τα σωθικά. Κύστη, κολπο, έντερο.
Και ενώ δέχτηκα ψύχραιμα την ασθένεια, έχασα τον ύπνο μου ψάχνοντας να βρω την σωστότερη λύση.
Νομίζω όμως πως κατέληξα πλέον. Ευτυχώς ο παθολόγος μου, που από τόσα φάρμακα μας έχει γλιτώσει, είχε την καλωσύνη να μου αναλύσει παράγραφο-παράγραφο την ιστολογική μου και κατανόησα ότι δεν χρειάζεται να κάνω ακτινοβολίες. Θεωρώ απίθανο να πέφτει έξω. Κι αν ακόμα έτσι συμβαίνει όμως, τότε Εκείνος, κάποιο σκοπό έχει για να τα δημιουργήσει και αυτά έτσι. Κι από την άλλη δεν βλέπει μονο τους άλλους. Βλέπει και εμένα. Η ελπίδα μπορεί να πεθαίνει τελευταία, η πίστη όμως ποτέ.

Φαντάζομαι τώρα, πως αν αυτό το ξαφνικό πράγματι ήταν ένα καλό χρηματικό ποσο από λαχείο, θα ήμουν ίσως σε μέρη μακρυνά που δεν έχω πάει ως τώρα, πως θα είχα χαρίσει πολλά από τα ρούχα μου που φυλάω μήπως και δεν μπορώ κάποια στιγμή ν αγοράσω νέα και πως θα έπαιρνα βοήθεια για το σπίτι περισσότερο από μια φορά τη βδομάδα.
Δηλαδή σκέπτομαι πόσο αλλάζει η ζωή μας μ ένα εύχάριστο ή ένα δυσάρεστο. ΄Ετσι κι αλλιώς τ απάνω, κάτω.

Αυτόν τον καιρό, με βάση την αρχή μου πως όλα εδώ πληρώνονται και εδώ η κόλαση και ο παράδεισος, σκέφτηκα πολύ. Γύρισα χρόνια πίσω κι άρχισα να ψάχνω στα συρτάρια του εγκεφάλου μου αυτά που εγώ θα έπρεπε να πληρώσω. Ασφαλώς βρήκα. Χάρηκα που τα βρήκα. Χάρηκα που τα έχω στο μυαλό και μπροστά μου γιατί πάντα είχα την απορία:άραγε όταν αρρωσταίνει κανείς, του περνά απ το μυαλό πως κάτι πληρώνει; Γιατί πολλούς ακούω που έχουν βάσανα κι αρρώστιες να αναρωτιούνται: Γιατί σ εμένα Θεέ μου! και απαντώ γιατί όχι και σ εμένα;

posted by Missirlu at 10:48 PM | 0 comments